ผมขอออกตัวไว้ก่อนนะครับว่าผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียงเกี่ยวกับข้าวไทยนักนอกจากเป็นผู้บริโภคตัวเล็กๆที่มีร่างกายโตๆคนหนึ่งและนี่คือครั้งแรกที่ผมเขียนเรื่องเกี่ยวกับนโยบายข้าวครับ ด้วยความที่ไม่เชื่อมั่นในความรู้ความสามารถของตัวเองที่จะอธิบายเรื่องสำคัญขนาดนี้ แต่มีเพื่อนคนหนึ่งผมบอกว่าอยากให้ผมเขียนเรื่องนี้สักที วันนี้ผมจึงเขียนเรื่องนี้จริงๆจังๆ

ก่อนอื่นเราต้องลงไปดูปัญหาก่อนครับว่าทำไมรัฐบาลไทยถึงต้องมีการทำนโยบาลปรชานิยมต่างๆเพื่อชาวนา ทั้งๆที่จริงๆแล้วประเทศเราเป้นประเทศเกษตรกรรม เราส่งออกข้าวเป็นสินค้าหลักครับ ทั้งนี้เพราะว่าชาวนาไม่สามารถตั้งราคาเองได้ เราไม่มีสมาคมใดๆที่จะออกมาประกาศว่าจากนี้จะขายข้าวในราคาเท่าใด ประกอบเรามีหลายชั้น หลายขั้นตอนมากที่กดหัวชาวนาเช่น พ่อค้าคนกลาง คนขับรถขนข้าวไปโรงสี โรงสีข้าว ฯลฯ ทั้งหมดนี้คือค่าใช้จ่ายที่แพงมาก ประกอบกับการที่ชาวนาไม่มีความรู้จึงถูกหลอกได้ง่าย เช่นช่วงหนึ่งสมัยพล.เอกชาติชายเป็นนายก ราคาที่ดินสูงครับ ชาวนาก็ขายที่นาตนเพื่อเอาเงินก้อนมาใช้ ก็มีโดนหลอกกันเยอะเหมือนกัน บ้างก็ใช้อิทธิพลไปซื้อที่รอบๆบีบให้ขายบ้าง สุดท้ายวันนี้ก็เลยต้องเช่าที่ทำนาอีกทั้งๆที่ชาวควรจะมีที่ของตนเอง กลายเป็นค่าใช้จ่ายต้นทุนที่แพงไม่ใช่น้อยเลย (ถ้าผมจำไม่ผิดคือ 30% ของมูลค่าทั้งหมด หมดไปกับค่าเช่าครับ) นี่คือสาเหตุเบื้องต้นของชาวนาไทยที่แม้ขายข้าวได้มากแต่ก็ยังคงยากจนอยู่ร่ำไปครับ Read more »